تو !!!هیچ احساس دٍین کردی ؟ دٍین به یک آدم به یک حیوان به یک درخت حتی دیوار ؟ … میدانی من خوش شانس بودم اما حقیقتش این است که من جواب خوبیهای خودم را گرفتم … آخر میدانی من هیچ وقت کسی را اذیت نکردم … نرنجاندم … نترساندم … دل کسی را نشکستم … آبروی کسی را نبردم … به کسی گیر ندادم … تهمت و بهتان نزدم … دروغ نگفتم … پس این حقم بود … بزار به ات بگویم اگر بخواهی خوب بمانی خیلی سختی میکشی … خدا بدجوری آزمایشت میکند ..فقط !خدایا درد را با صبر ارزانی کن و صبر را با مهر ببخش و مهر را بر قلب منقوش کن و آرامش را در مرگی با عزت ارزانی نما … خدایا به رفتگان رحمت و به ماندگان حرمت و شعور عطا کن …

۱: بهآر هشتاد ونه هم نرم،نرمک دارد خودش را به جوانه زدن شکوفه های گیلاس خانه ی پدری می رساند.یکسال نوی دیگر کاش !بهآری شود تمام دلم و سرشار شوم از عطر و طراوت همین شکوفه های صورتی…

تا منزل آدمی سرای دنیاست
کارش همه جرم و کار حق لطف و عطاست
خوش باش که آن سرا چنین خواهد بود
سالی که نکوست از بهارش پیداست

انسان مانند رودخانه است

هر چقدر عمیق تر باشد

آرامتر است.

< مونتسکیو >

——————————

اینک‌                                                                

اگر اندک‌ اندک‌ دوستم‌ نداشته‌ باشی‌                                    

من‌ نیز تو را از دل‌ می‌برم‌                                           

اندک‌ اندک‌ .                               

اگر یکباره‌                                                          

فراموشم‌ کنی‌                                                        

در پی‌ من‌ نگرد ،                                                    

زیرا پیش‌ از تو فراموشت‌ کرده‌ام‌ .                                    

 

اگر توفان‌ بیرقهائی‌ را                                              

که‌ از میان‌ زندگیم‌ می‌گذرند                                          

بیهوده‌ و دیوانه‌ بخوانی‌                                             

و سر آن‌ داشته‌ باشی‌                                                  

که‌ مرا در ساحل‌ قلبم‌                                                

آنجا که‌ ریشه‌ در آن‌ دوانده‌ام‌ رها کنی‌ ،                              

به‌ یاد داشته‌ باش‌                                                   

یک‌ روز،                                                            

در لحظ‌ه‌ئی‌ ،                                                        

دستهایم‌ را بلند خواهم‌ کرد                                          

ریشه‌هایم‌ را به‌ دوش‌ خواهم‌ کشید                                       

در جستجوی‌ زمینی‌ دیگر.                                              

 

                                                                ….

پابلو نرودا             

همیشه نوشت:

از دعای عین القضات همدانی:

 

«خدایا! به من قدرت آن را عطا کن که بتوانم بدان اندازه که او را دوست می‌دارم نیاز دوست داشتنش را در خود خاموش سازم.»

 

و “مادرم” را هنوز  اندازه ی تمام خدا دوست دارمش…

 

بهار” یکی دیگر از بهترین دوستانم بود که اگر تا  هفتم اسفند ماه می ماند بایستی جشن سالگرد چهار ساله ی دوستیمان را با سنتی همیشگی با درست کردن کیک خانگی شکلاتی در خانه ی مادربزرگبش برگزار می کردیم.

نزدیک غروب بود ،نیکان زنگ زد و گفت :بهار “صبح تمام کرد،به همین سادگی!آنقدر شوکه شدم که تمام وجودم یکباره لرزید و انگار یک قالب یخ روی سرم گذاشتند…هر چقدر اشک ریختیم هیچ چیز از “بهار” به سراغمان نیامد ،جز خاطرات روزهایی که با هم تهران بودیم و من دانشجوی مهمان بودم در دانشگاه علامه و پیاده رویهایمان در میردامادو زمزمه ی ترانه ی “قمیشی “

هرگز نخواستم که به داشتن تو عادت بکنم….

بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم …

ترسم اینه که رو تنت …

جای نگاهم بمونه …

یا روی بیشه چشات …

غبار آهم بمونه …

تو صاف و ساده مثل آب …

حتی با بوسه می شکنی …

رنگ همه آرزوهام …

تجسم خواب منی …

حتی با اینکه هیچ کس …

مثل من عاشق تو نیست …

پیش تو آیینه چشام …

حقیر لایق تو نیست …

 و به صف ایستادنهایمان در صف خریدن بلیط تئاتر و زغال اخته خوردنها و گوجه سبزهایی که از حیاط خانه شان می چیدیم و می خورد و من از تعجب با چشمهای باز باز نگاهش می کردم…چون  اصلا میانه ای با میوه های ترش و…ندارم… ناگهان چقدر  زود و جانسوز این ماه، زمین ! دهانش را تا بناگوش باز کرد و عزیزان خاطرات شیرین و تلخ من را خورد!!

هوا سرد و پر از سوزی جانگیر شده ،لباسهای مشکی ام را  مامان!اتو  کشید و گذاشت توی ساکم !ساعت شش وبیست دقیقه ی صبح  است می روم تهران.خدای من!.

پی نوشت ۱:

و چقدر دعا می‌کنم که بعضی از اصوات را نشنوی و بعضی از رنگ‌ها را نبینی و بعضی از حرف‌ها را نشنوی و بعضی از حالات را حس نکنی ای انسان که ظلومی و جهول! 

«دکتر شریعتی، گفتگوهای تنهایی»

۲: “بهآآآآآآآر! خاطرات خوبم،عزیزترین التیام سالهای هشتاد و چهار تا بطن عاشقانه هایم در دهلیزهای همان سالها،شکیباترین همنشین صبوریهای من و نیکان و روناک !سخت شد سپری این روزها و سالهای “بی تو”بودن!

دل را باید آغشتهء حقیقت ِ سبز و آبی دریا و جنگل کرد و گام به سپیدی زندگی نهاد… سیاه و خاکستری را نمی توان از دیده نهان کرد،که هستند و باید باشند،اما می توان از رنگ ِ روشن ِ خویش،از باور ِ امید و ایمان ِ بودن،تغییری در ترکیب ِ رنگ ها داد…

نه پیامبرانه عشق معجزه‌ی نادیده‌ات دارم و یقین انسجام ذره‌های وجودم که پراکنده در این سراپرده شد، نه اهتمام به چنان بودنی… من کوچکم و ضعیف. خالی بمانم، بندی ابلیس می‌شوم.

ظرفِ چه کنم‌هایم را تو  لبریز کن، از خرمندی و مهرت.

 ایستاده ام هنوز،از بالا به همه ی پیرامونم نگاه می کنم..بعضی رویدادهارا واقعا خرد می شوم.برخی را خیلی

عمیق تحلیل می کنم و بعضی را با دستم می شکنم می گذارم در هیستوریه خاطراتم نیز نماند…

سلام.،آن بالا روی ابرهای توده ای انبوه یک آسمان برف نشسته که تمام کودکان این شهر را خوشحال کرده است…آدم برفی و یک باریکه ی یخبندان برای لیز خوردن پسربچه های جسور خیابان و صدای مرد پارویی  در  ،نیمه های بهمن ماه  هشتاد و هفت خورشیدی.اما حالا که دارم می نویسم شب است ،سکون و رخوتی پر از سرمای سوزناک.خوبم…خیلی خوب…آنقدر ها که باور نکردن “تو”این حال خوب را خراب نمی کند…پر از نشاطم و انرژی و دیگر شادم…شعفم با بودن گاه به گاه همین شاعرانه هایم سرخوشم

می کند…همین دلتنگیهایی که یک وقتهایی با دز خیلی بالا توی رگهایم تزریق می شود و دگردیسی ای که اتفاق می افتد و نخی که نازک می شود از احساساتم،که اگر هنوز خالص باشند و خوشی ای که دوباره از نا کجا آباد توی زندگیم تکثیر می شود و همه ی وقایع که می خواهند اتفاق بیفتند و گاه می آزارانندت و گاه می سازندندت!حالا ظاهرا دوران سازندگی ست و به سر رسیدن ساختار شکنیهایم در زندگی…از سلاله ی نازنینم ممنونم برای دعاهای فراوانش سبب به “آرامش رسیدنم” و کمی مغموم از دوستانی که اگر این صفحه را می گشودند نوشته های اخیرم دلشان را غصه دار کرد و نا خرسند شدند….

نشسته ام کنار پنجره و صدای ضرباهنگ بهمن ماه و نوید پیروزی اش در سال پنجاه و هفت و شادمانی که در تلویزیون دیده و شنیده می شود متعجبم می کند!واقعا این سالها و روزها ما !پیروز بوده ایم و به جای دیو رانده شده،”فرشته “را نشاندیم بر جایگاه خودش!هنوز تردید دارم نه به این موج سواریها ،نه!به آرایمان!به انتخابمان!به جهان بینیمان و از همه مهمتر به خدایی که “مادر” می گوید هست و می بیند و می شنود و از “رگ گردن به ما نزدیکتر”!بگذرد این روزگار تلخ تر ازهر”…با چه صلابتی این سرود پخش می شود از همه جا…امیدوارم من اشتباه کنم نه  دوستان و اندیشمندان و روشنفکران و آنهایی که برای “ایران”را ایران “شدن و ماندن جان دل کندند و خون دل خوردند و زخمه بر پیکرشان ملتهب شدن!

اما هنوز نگاه می کنم…به خودم…مادر…کودک درونم…غزلهایی که می گویم و شعرهایی که می خوانم و دلم را می آشوبند…تیترهای روزنامه ها و مرور تاریخ و حضور امام (ره) و گلباران فرودگاه در ان سالها و …

پی نوشت ۱:

خیال تیغ تو با ما حـدیث تشـنه و آب است 

اسیر خویش گرفتی بکش چنان که تو دانی 

با مهر و احترامی فراوان برای دوست نویسنده ی بی نظیرم”آمنه آدینه

دلتنگی واژه ایست که به احساس الآن من می گویند.چقدر دلم لرزید از خواندن کامنتت،چقدر دلواپس لحظه های فرداهایت بدون حضور “مادر مهربانت” شدم…چقدر واژه ها کم طاقتند برای همدردی و التیام یک دل تنها،حتا نمی توانم بگویم درکت می کنم!می فهمم تو را!حست می کنم!نه!نمی توانم این جملات زخمی را به زبان بیاورم! این واژه ها خراب میشوند روی دل!آوار می شوند روی دقیقه های خستگیهای بعد از امروزهایمان!چقدر جانفرساست این اتفاق!رفتن همیشگی مادر”!چقدر مادرهایمان برایمان زحمت کشیدند،وقت گذاشتند تا من و تو “ما”شویم….زندگی کنیم …امید باشیم و امید ببخشیم به روح خراشیده ی روزهایمان!چقدر  دلم تنگ شد برایت عزیز دلم،برای روزهای با هم بودنمان،حرفهایمان،درد دلهایمان،چقدر اشک می ریزم برای “محمد”پسر دوست داشتنی ات که امروز نه پدر بزرگی برای همراهی در  کودکیش دارد نه مادر بزرگی مهربان!آمنه!آمنه دیگر گریه هم نمی کنم…دعای قنوتم شده”یا ایها العزیز”!!از خدای بردباریها برایت شکیبایی بی دریغ می خواهم …آرام باش و صبور و پر حوصله…تسلیت  غمگینترین کلمه ایست که به یاد می آورم….دلم گل مریم می خواهد برای تو ،تو که نوشتن را در سلولهایم تکثیر کردی…دوستت دارم…تمام بی کسی هایت را می بوسم.

همه ی نشانه ها را خاموش می کنم …خیلی کلافم پیچیده،بقدری کلافه ام که حتا رخوت این زمستان پر برف نیز آرامم نمی کند…اینجا هنوز منم دلتنگ دیدنت!اتاق بیشتر ساعات روز و شبم تاریک است و شمعدانها را نیز گذاشته ام توی کمد…دلم هیچ جز آرامشی بی پایان نمی خواهد…از بعضی از آدمهایی که یکدفعه وارد سررسید زندگیم شده اند خسته ام و رنجور…خودم را نیز نمی توانم تحمل کنم..این سراشیبی نزدیک به سی سالگیم خیلی نخم را نازک کرده!آآآآآآآآآآآی خدایا!کجایی؟دارم ایمانم را به استیصال می کشانم!!!!!دستهایت را عاشقانه می خواهم دور کمرم حلقه کنی و زل بزنم توی چشمهایت و شانه هایت را برای گریه گردن دوست خواهم داشت….

با احترام و دوستی صمیمی به : نسرین ،امیر و آوید عزیزم در بلژیک.

“تو” را می شود اینروزها،کلمه به کلمه دوستت دارم شد بی انتها،شبیه هوای ابری آسمان شهرکه می بارد باران .

یکنواخت و طولانی.امروز وقتی خواندمت بعد از چند سال بی خبری،دلم گرفت از بار عاطفی کلمات دلتنگی بین من و تو.

حتا نوشته های وبلاگهایی که می خواندیم،کامنتهای خاطره انگیز .من…تو..پروانه…ماهور…

سعید از برلین و دیگرانی که برای همیشه فضای مجازی را ترک گفتند بی هیچ پی نوشتی!

!چقدر تجربه های گس!امروز هم هوا شبیه ۳ سال پیش شد برایم با اهنگ پیش زمینه ی “باران” و تو نیز که از غربت و بهانه هایش نوشته بودی،از دلتنگیتان برای ایران ،از اشتیاقها و غم پرسه هایت  ،نسرین من!دلم تنگ همان روزهایی شد که می خواندیم و لبخند می زدیم…مریم !راست می گوید :دیگر خبری از خلوت گزینیهای دوستان و اهل دلان خبری نیست حتا در این روزهایی که شعورمان را به سخره گرفته اند !می خواهم همین جا بگویم بمان همانجا در غربت و تنهایی های نمزده ات که اینجا با  یک لیوان عسل هم نمی توانی تلخی و شکستگی دلهای بی فرجام را شیرین کنی!که اصلا قرار نمی گیرد اینهمه بیقراریهایمان!این جریان سیال ذهن!این آشفتگی اندیشه های مسموم!

هر چقدر از دوستیمان می نویسم باز نیکان می گوید:این سطر خیلی غم دارد سولماز!که!

اینروزها بقدری سخت و گنگ شده ام که خودم نمی توانم پس لرزه های روحی ام را تاآب بیاورم چه برسد به اطرافیانم…

با تاثر وتالم به دوست درمندم: روناک

در این روزهای خاکستری ،شاعرانه نوشتن سخت ترین کار دنیاست برای کسیکه همیشه سعیش بر شادنمودن اطرافیانش بوده حتا به گاه تاثرات بی پایان خودش.هر چقدر هم بخواهم کابوس روز گذشته را بانزوای این روح خسته با کلمات به تصویر بکشانم نمی توانم.آنقدر با همدیگر و یک دوست مشترک گریستیم که چشمهایمان را از فرط سوزش باز نمی شود …آنقدر روی میز کوبیدیم که مچ دستهای هر دویمان درد می کند.دستهایمان را توی دستهای هم محکم نگه داشتیم آرنجهایمان روی میز بود انگار که می خواستیم مچ بیاندازیم…من هیچ وقت اینقدر حس خاکستری بودن در زندگیم نداشتم…آنقدر این بغضهای گلوگیرمان ترکید و اتش انداخت بر وجودمان که شبیه یک زیر باران مانده در اوج یک روز برفی و سرد می لرزیدیم…دلم می خواست تمام کلمات ریسمان سپیدی شوند بر گلوی من و روناک !تا دنیا را بالا بیاوریم…آنقدر دیماه امسال را توی تقویم سیاه کردیم که برگه های سررسید تمام سالهای بعد را بی دیماه”خواهم گذاشت…آنقدر توی سر نوشته هایم داد کشیدم و فریاد زدم که همه از قطره های اشکهای بی محابایمان متورم شده اند…دلم می خواست جمعه ی  سیاه گذشته ما را با خود به عمق پرتگاه می کشانید و در خودش دفنمان می کرد که اینگونه شعله هایش نیلوفرانه ذره ذره نسوزاندمان…

۱:

دلم دیگر هیچ چیز نمی خواهد و هیچ چیز خوشحالم نمی کند جز امیدی که همیشه داشته ام …و به یک چیز تردید دارم.نمی دانم این مسیر فرسایش عاشقانه ای که در آن قرار گرفته ام من را به کجا خواهد کشانید…آنقدر این روزها از او پرم که هر چه می نویسم ،دست نوشته هایم بوی “او”را گرفته اند…و امروز دنیای واقعی ام را خالی از حضورش می دانم…حضور آرامی که تمام ذهنیتم را شاعرانه”در بر گرفته است…این گونه زندگی با نوشته هایم و وجود ” او” برایم درد ” دارد…شبیه واقعیتی که قلم و اندیشه ام را می سوزاند….

۲″

فکر نمی کنم تا پایان سال هیچ نوشته ای را اینجا بگذارم…خیلی به دعاهایتان احتیاج دارم…آنقدر ها که  مثل دیروز رفتم کوه و بر بلندترین تپه ایستادم و فریاد زدم که خدای من!!!….اما پژواکی جز صدای خودم نشنیدم…غرقه شدن تنها راه چاره نبوده برایم…

لحظه  ها یتان سرشار از هزار عیدانه و بوسه و لبخند.

با محبت و دوستی: سولماز مولایی

دیماه خاکستری هشتاد و هشت

همسایه‌گی تو در جایی
جایی دیگر برای فاصله می‌گذارد
وقتی کنار، معنیِ دیگر می‌گیرد
افشان در متنِ جاهای دیگر
از تو دیگر تر می‌مانم
می‌مانم با تو
با تو معنی دیگر می‌گیرم
در جایی که جایی در متنِ توست

لبریخته‌ها ( یدالله رؤیایی)

۱:

من فکر می کنم هر نویسنده ای باید “شاعرانه ها”ی خودش را داشته باشد،شبیه من،خود خودم که اینروزها شبیه چند روز پیش خواستم بگویم کلمه به کلمه دوستت می دارم…یعنی هر چقدر می خواهم خاطراتم را با تو بایگانی کنم ،بگذارم در یک فولدری و ذخیره ات کنم در یک پوشه ی دیگر نمی توانم…و نتوانستم…

بعد باید بین این همه کتاب بنشینم و تو را گلبرگ به گلبرگ از وسط برگه ها جمع کنم که مرور خاطرات باران خورده ام نشود در روزهای فرداها…چطور این چشمها خیس نشوند از آنهمه “عشق” که قرار گرفت در سلولهایم و شب هنگام آوار شد روی  هذیانهایی که  بی تابم کرده بودند!!آیدا!! راست می گوید که بعضی از این خاطره ها درست می نشیند وسط جناغ سینه و “درد” میکند سخت و سنگین !

۲:

بیژن نجدی

…به خاطر کندن گل سرخ اره آورده‌اید؟
چرا اره؟
فقط به گل سرخ بگویید: تو
هی! تو
خودش می‌افتد و می‌میرد
کشتن یک نوزاد که زهر نمی‌خواهد
با کلاشینکف که پروانه شکار نمی‌کنند
فقط به مادرش بگویید
که شیر ندهد به یک قنداق
و پروانه را بگذارید
لای تکه‌های
یخ…

“یا عشق”

هنوز خیلی از صدای مهربان و لطیف تو ،توی گوشم هست….هنوز تا همیشه ،نگاه پر مهر و محبتت توی چشمهایم لانه دارد…هنوز تو را مثل یکسالگیم ،دو سالگی ….تا ۵ سالگی که می بردی ام مهدکودک در راه برایم شعر می خواندی و شبها برایم قصه می گفتی و تا این سالها همراه همیشگیه دقیقه های تلخ وشیرینم شده ای را با هیچ تعلقی عوض نمی کنم…هنوز می خواهم با تو زندگی کنم…با تو غزل شوم…با تو برقصم…شعر بخوانم …با ” تو ” لذت ببرم از زندگی “مادر شکیبا و دوست داشتنی ام”اندازه ی تمام جهان دوست دارمت…سال یکهزار و سیصدو شصت خورشیدی در هشتمین روز دیماه ،من را به دنیا آوردی آنگاه که خون شعر به دستان قابله ام ریخته بود!امیدوارم پشیمان نشده باشی از متولد کردنم ،روح دمیدنت به کالبد جسمم و تربیت و پروراندنم در آغوشت…تمام با تو بودن و تجربه کردنهایم را “عاشقم”.

بیست و نه سالگی ام را یکبار دیگر در کنار مادر و قاب عکست روی میز جشن می گیرم…می دانم محرم است.. و عزای سرور همه ی مردان آسمانی.اما تصنیف “همایون شجریان”است که می خواند….
نبسته ام به کس دل/نبسته کس به من دل/چو تخته پاره بر موج،رها،رها،رها من….

پی نوشت ۱:
ممنونم از دوست همزادم بهترین هدیه ای بود که گرفتم یک پرنده،قناری ست گمانم…اما دلم به قفس بودنش راضی نیست…حتما آزادش می کنم…

پی نوشت ۲:
و یک دریا سپاسگزارم از تبریکات دوستان نازنینم:ماری عزیزم،سارا، پری، هدی و نیکان و سایر همراهانم…

با احترام فراوان